सुनौला घाम झुल्केन रुपौला जुन चम्केन
मेरो सुन्सान जीवनमा कुनै बसन्त फर्केन
सुनौला घाम झुल्केन
कती रात छट्पटाए म अंध्यारोलाई बोकेर
मेरो जुन जग्मगाएन जुनेली हासो पोखेर
दियोको बत्ती सल्केन नयनको ज्योति झल्केन
मेरो सुन्सान जीवनमा कुनै बसन्त फर्केन
सुनौला घाम झुल्केन
कती फुल फुल्न खोजेथे मुटुको फुलबारिमा
खुशीले बस्न खोजेथ्यो मायाको त्यो छहारिमा
बसन्ती वास आएन रसिलो रङ छाएन
मेरो सुन्सान जीवनमा कुनै बसन्त फर्केन
सुनौला घाम झुल्केन
No comments:
Post a Comment